Yakın zamanda 80 yaşlarında bir hasta yıllık muayeneye geldi ve son hafıza kayıplarının Alzheimer hastalığının belirtileri olabileceğinden endişe ediyordu. Bu hasta, muayenehanemdeki diğer birçok kişi gibi, on yıldan fazla bir süredir her yıl bilişsel testler alıyor.
Her geçen yıl hastanın endişe sarmalını görüyor ve duyuyorum: Daha unutkanlaşıyor muyum? Belki “Anahtarlarım nerede?” gibi geliyor olabilir. ve “Cüzdanımı nerede bıraktım?” yaygın nakarat haline geldi. Bunlar basit hafıza kayıplarıdır ve çoğu insanın hayatı boyunca yaşadığı bir deneyimdir, ancak yaşlandıkça rahatsız edici olabilirler. Bunlar Alzheimer'ın belirtileri mi? Yoksa o diğer korkunç A-kelimesinin işaretleri… yaşlanma mı?
Aslında 10 yıl boyunca her yıl bu hastanın bilişsel testleri normale dönmüştü. Bu yıla kadar Alzheimer biyobelirteçleri için yapılan kan testi pozitif çıktı ve bu da daha fazla panik hissini tetikledi. Ancak sorun şu: Bilim bize henüz testin pozitif çıkmasının hastanın hastalığın erken evresinde olduğu anlamına gelip gelmediğini söyleyemiyor. Tek yeni veri noktası, bu günden bu kadar uzun süredir korkan bu hastanın, pozitif biyobelirteçlere sahip olmasıydı. risk hastalık için. Bu kişide beş yıl, 20 yıl veya daha uzun bir süre boyunca tam anlamıyla Alzheimer gelişmeyebilir. Peki bu testi yapmanın herhangi bir faydası oldu mu?
Tıp camiasında pozitif bir biyobelirteç testini “Birinci Aşama Alzheimer Hastalığı” olarak sınıflandırma konusunda acil bir duygu var. Bu, uzun süredir hiçbir testi ve tedavisi olmayan hastalıkla mücadelede agresif görünme yönündeki daha büyük arzunun bir parçası.
Bunu anlıyorum ve neden bu kadar çok yaşlı hastanın Alzheimer'dan korktuğunu anlıyorum, ancak yanıtları erken ve sık sık test yapmak ve Birinci Aşama Alzheimer'ı yalnızca biyolojik belirteçlere dayanarak teşhis etmek olan doktorlara katılmıyorum.
Bu sınıflandırma hastalar için potansiyel olarak tehlikelidir; gereksiz bir gece yarısı stresi kaynağıdır ve bu kişinin korumaya çalıştığı yaşam kalitesine derinden zarar verebilir.
Quest ve Labcorp gibi şirketler tarafından pazarlanan biyobelirteçli kan testlerinin, hastaların cebinden ödeyebilmesi için ticari olarak satışa sunulmasıyla bu tür endişeler son zamanlarda daha da yaygınlaştı. Daha önce sadece klinisyenler tarafından çalışmalarda kullanılıyordu.
Tıp camiasının çok sayıda insanı test etme çabasının arkasında anlaşılır bir dürtü var. Hastalık ne kadar çok teşhis edilirse, gelecekteki tedaviler için o kadar çok birey tespit edilecektir ve hiç şüphe yok ki, özellikle tıbbi açıdan yetersiz hizmet alan popülasyonlarda erken demansın daha iyi tanınmasını sağlamamız gerekiyor.
Aynı zamanda ilaç şirketlerinin, Leqembi gibi halihazırda mevcut olan ilaçlara eklenecek yeni ilaçlar geliştirmek için daha fazla klinik araştırmaya ve daha fazla hastaya ihtiyacı var. Halihazırda Alzheimer tanısı almış 7 milyon kişinin bulunduğu yaşlanan bir ülkede, bu ilaçlara fena halde ihtiyacımız var, ancak burada da kârın arka planda bir motivasyon olarak gizlendiği inkar edilemez.
Her ne kadar çok sayıda insanı test etmek ve erken evre Alzheimer hastası olabilecek daha büyük bir hasta havuzu toplamak için iyi nedenler olsa da, bunun belirli bireylere maliyetinin çok yüksek olabileceğini düşünüyorum.
Klinik araştırmalar için adaylar, klinik ortamda yapılan pozitif kan testlerine göre değil, uygun danışmanlık ve açıklama protokollerine sahip, dikkatli bir şekilde yürütülen araştırma çalışmaları yoluyla belirlenmelidir.
Bundan fazla %40 Alzheimer için biyobelirteç testi yaptıran 80 yaş üstü bireylerin test sonuçları pozitif çıkacaktır. Ve birçoğunun daha sonra en kötü senaryolara odaklanıp hayatlarını endişe ve korku duygusuyla yaşamaları doğaldır.
Test sonucu pozitif çıkan hastalar bana gelip açıkça “Alzheimer hastasıyım” diyorlar. Yüzlerindeki korku dolu ifadeyi görüyorum. Biyobelirteçlere dayanarak bu sonuca varmak, biyopsi yapmadan kanser tanısı koymaya benzer. Tehlike gerçek: Hastaların yarısı gerçekten Yapmak Alzheimer hastasıyım bir tür depresyon yaşamakve buna sahip olduklarını düşünen ya da alacaklarından emin olduklarından endişelenen pek çok kişi de öyle.
Pozitif bir kan biyobelirteç testi aynı zamanda MRI, PET taraması veya omurilik sıvısı testi gibi gereksiz ve pahalı prosedürlerle ciddi zihinsel ve mali hasara da yol açabilir. Bazı insanlar bunu duymaktan hoşlanmaz, ancak çoğu durumda egzersiz, daha fazla dinlenme ve daha sağlıklı beslenme gibi basit yaşam tarzı değişiklikleri bilişsel işlevi iyileştirebilir. Alzheimer riski ne olursa olsun tüm hastalarıma yaptığım tavsiye budur.
Şimdilik biyobelirteç testi yalnızca gerçekten Alzheimer hastalığının belirtilerini gösteriyorsanız yapılmalıdır. İşte bunu anlamanın bazı yolları: Sevilen biri temel zihinsel yeteneklerinde gözle görülür değişiklikler yaşıyorsa (zaman ve mekan kavramını kaybetmek veya kelimeleri bulmakta zorluk çekmek gibi) bu bir işaret olabilir. Kişilik değişiklikleri ve yeni duygudurum belirtileri diğer uyarı işaretleridir. Yine de bu belirtileri hepimizin deneyimleyeceği yavaş ve istikrarlı düşüşten ayırmak gerekir.
Belirtileriniz varsa, o zaman evet, biyobelirteç testlerinin zamanı gelebilir, ancak bu ancak kapsamlı bilişsel testler ve tıbbi geçmişinizin eksiksiz bir incelemesinden sonra yapılabilir. Bu tıbbi geçmiş, uyku apnesi gibi hafızayı etkileyebilecek diğer durumları gösterebilir. Yaşam tarzı değişiklikleri veya bu diğer durumların tedavileri, rahatsız edici semptomları çözebilir.
Doktorların Alzheimer'ı öngörmek ve tedavi etmek için daha fazla araca sahip olması ve kan testi pozitif çıktıktan sonra yapıcı tavsiyeler sunabilmesi durumunda yaygın testlere ilişkin tutumum farklı olacaktır.
Birisinde kanserli bir tümör bulunduğunda, cerrahlar onu mümkün olan en kısa sürede çıkarır ve bir tedavi planı başlatır. Birisinin belirli bir kanser türü için riske işaret eden gen testi pozitif çıktığında, onu dikkatle izleriz.
Öte yandan pozitif bir Alzheimer biyobelirteç testi, bilişsel belirtiler olmadığında klinik tedavide hiçbir değişikliğe yol açmaz. Alzheimer hastalığı için önleme denemeleri ve iyileştirilmiş öngörücü biyobelirteçler bunu değiştirecek, ancak henüz o noktada değiliz.
Bu arada doktorların “zarar vermeme” yemini, Alzheimer'a aşırı teşhis koymaktan ve gereksiz kaygıları körüklemekten kaçınmamız anlamına gelmeli.
Keith Vossel öyle UCLA'da nöroloji profesörü.
Her geçen yıl hastanın endişe sarmalını görüyor ve duyuyorum: Daha unutkanlaşıyor muyum? Belki “Anahtarlarım nerede?” gibi geliyor olabilir. ve “Cüzdanımı nerede bıraktım?” yaygın nakarat haline geldi. Bunlar basit hafıza kayıplarıdır ve çoğu insanın hayatı boyunca yaşadığı bir deneyimdir, ancak yaşlandıkça rahatsız edici olabilirler. Bunlar Alzheimer'ın belirtileri mi? Yoksa o diğer korkunç A-kelimesinin işaretleri… yaşlanma mı?
Aslında 10 yıl boyunca her yıl bu hastanın bilişsel testleri normale dönmüştü. Bu yıla kadar Alzheimer biyobelirteçleri için yapılan kan testi pozitif çıktı ve bu da daha fazla panik hissini tetikledi. Ancak sorun şu: Bilim bize henüz testin pozitif çıkmasının hastanın hastalığın erken evresinde olduğu anlamına gelip gelmediğini söyleyemiyor. Tek yeni veri noktası, bu günden bu kadar uzun süredir korkan bu hastanın, pozitif biyobelirteçlere sahip olmasıydı. risk hastalık için. Bu kişide beş yıl, 20 yıl veya daha uzun bir süre boyunca tam anlamıyla Alzheimer gelişmeyebilir. Peki bu testi yapmanın herhangi bir faydası oldu mu?
Tıp camiasında pozitif bir biyobelirteç testini “Birinci Aşama Alzheimer Hastalığı” olarak sınıflandırma konusunda acil bir duygu var. Bu, uzun süredir hiçbir testi ve tedavisi olmayan hastalıkla mücadelede agresif görünme yönündeki daha büyük arzunun bir parçası.
Bunu anlıyorum ve neden bu kadar çok yaşlı hastanın Alzheimer'dan korktuğunu anlıyorum, ancak yanıtları erken ve sık sık test yapmak ve Birinci Aşama Alzheimer'ı yalnızca biyolojik belirteçlere dayanarak teşhis etmek olan doktorlara katılmıyorum.
Bu sınıflandırma hastalar için potansiyel olarak tehlikelidir; gereksiz bir gece yarısı stresi kaynağıdır ve bu kişinin korumaya çalıştığı yaşam kalitesine derinden zarar verebilir.
Quest ve Labcorp gibi şirketler tarafından pazarlanan biyobelirteçli kan testlerinin, hastaların cebinden ödeyebilmesi için ticari olarak satışa sunulmasıyla bu tür endişeler son zamanlarda daha da yaygınlaştı. Daha önce sadece klinisyenler tarafından çalışmalarda kullanılıyordu.
Tıp camiasının çok sayıda insanı test etme çabasının arkasında anlaşılır bir dürtü var. Hastalık ne kadar çok teşhis edilirse, gelecekteki tedaviler için o kadar çok birey tespit edilecektir ve hiç şüphe yok ki, özellikle tıbbi açıdan yetersiz hizmet alan popülasyonlarda erken demansın daha iyi tanınmasını sağlamamız gerekiyor.
Aynı zamanda ilaç şirketlerinin, Leqembi gibi halihazırda mevcut olan ilaçlara eklenecek yeni ilaçlar geliştirmek için daha fazla klinik araştırmaya ve daha fazla hastaya ihtiyacı var. Halihazırda Alzheimer tanısı almış 7 milyon kişinin bulunduğu yaşlanan bir ülkede, bu ilaçlara fena halde ihtiyacımız var, ancak burada da kârın arka planda bir motivasyon olarak gizlendiği inkar edilemez.
Her ne kadar çok sayıda insanı test etmek ve erken evre Alzheimer hastası olabilecek daha büyük bir hasta havuzu toplamak için iyi nedenler olsa da, bunun belirli bireylere maliyetinin çok yüksek olabileceğini düşünüyorum.
Klinik araştırmalar için adaylar, klinik ortamda yapılan pozitif kan testlerine göre değil, uygun danışmanlık ve açıklama protokollerine sahip, dikkatli bir şekilde yürütülen araştırma çalışmaları yoluyla belirlenmelidir.
Bundan fazla %40 Alzheimer için biyobelirteç testi yaptıran 80 yaş üstü bireylerin test sonuçları pozitif çıkacaktır. Ve birçoğunun daha sonra en kötü senaryolara odaklanıp hayatlarını endişe ve korku duygusuyla yaşamaları doğaldır.
Test sonucu pozitif çıkan hastalar bana gelip açıkça “Alzheimer hastasıyım” diyorlar. Yüzlerindeki korku dolu ifadeyi görüyorum. Biyobelirteçlere dayanarak bu sonuca varmak, biyopsi yapmadan kanser tanısı koymaya benzer. Tehlike gerçek: Hastaların yarısı gerçekten Yapmak Alzheimer hastasıyım bir tür depresyon yaşamakve buna sahip olduklarını düşünen ya da alacaklarından emin olduklarından endişelenen pek çok kişi de öyle.
Pozitif bir kan biyobelirteç testi aynı zamanda MRI, PET taraması veya omurilik sıvısı testi gibi gereksiz ve pahalı prosedürlerle ciddi zihinsel ve mali hasara da yol açabilir. Bazı insanlar bunu duymaktan hoşlanmaz, ancak çoğu durumda egzersiz, daha fazla dinlenme ve daha sağlıklı beslenme gibi basit yaşam tarzı değişiklikleri bilişsel işlevi iyileştirebilir. Alzheimer riski ne olursa olsun tüm hastalarıma yaptığım tavsiye budur.
Şimdilik biyobelirteç testi yalnızca gerçekten Alzheimer hastalığının belirtilerini gösteriyorsanız yapılmalıdır. İşte bunu anlamanın bazı yolları: Sevilen biri temel zihinsel yeteneklerinde gözle görülür değişiklikler yaşıyorsa (zaman ve mekan kavramını kaybetmek veya kelimeleri bulmakta zorluk çekmek gibi) bu bir işaret olabilir. Kişilik değişiklikleri ve yeni duygudurum belirtileri diğer uyarı işaretleridir. Yine de bu belirtileri hepimizin deneyimleyeceği yavaş ve istikrarlı düşüşten ayırmak gerekir.
Belirtileriniz varsa, o zaman evet, biyobelirteç testlerinin zamanı gelebilir, ancak bu ancak kapsamlı bilişsel testler ve tıbbi geçmişinizin eksiksiz bir incelemesinden sonra yapılabilir. Bu tıbbi geçmiş, uyku apnesi gibi hafızayı etkileyebilecek diğer durumları gösterebilir. Yaşam tarzı değişiklikleri veya bu diğer durumların tedavileri, rahatsız edici semptomları çözebilir.
Doktorların Alzheimer'ı öngörmek ve tedavi etmek için daha fazla araca sahip olması ve kan testi pozitif çıktıktan sonra yapıcı tavsiyeler sunabilmesi durumunda yaygın testlere ilişkin tutumum farklı olacaktır.
Birisinde kanserli bir tümör bulunduğunda, cerrahlar onu mümkün olan en kısa sürede çıkarır ve bir tedavi planı başlatır. Birisinin belirli bir kanser türü için riske işaret eden gen testi pozitif çıktığında, onu dikkatle izleriz.
Öte yandan pozitif bir Alzheimer biyobelirteç testi, bilişsel belirtiler olmadığında klinik tedavide hiçbir değişikliğe yol açmaz. Alzheimer hastalığı için önleme denemeleri ve iyileştirilmiş öngörücü biyobelirteçler bunu değiştirecek, ancak henüz o noktada değiliz.
Bu arada doktorların “zarar vermeme” yemini, Alzheimer'a aşırı teşhis koymaktan ve gereksiz kaygıları körüklemekten kaçınmamız anlamına gelmeli.
Keith Vossel öyle UCLA'da nöroloji profesörü.
